Wat je ziet ben je zelf

20 september
Els van Dijk
Over jongeren valt veel te zeggen. Nogal wat mensen kunnen vooral de wat negatieve dingen benoemen. Laat ik maar wat voorbeelden geven. Een jongere hoort wel drie straten verderop het favoriete nummer van een bekend artiest, maar niet zijn moeder als ze naar boven roept. Jongeren zijn whizzkids die met de nieuwste computers overweg kunnen, maar niet hun eigen bed kunnen opmaken. Ze hebben altijd voldoende energie om met hun vrienden op stap te gaan, maar zijn meestal te moe om af te drogen. En in schoolverband zijn ze heel goed op de hoogte van alles wat ze niet behoeven te leren.

Als deze opmerkingen al juist zijn, moeten we ons natuurlijk afvragen wat de oorzaken hiervan zijn. De jongerengeneratie van nu, zegt namelijk heel veel over de generatie erboven. Ik kan de zaken dan ook omdraaien: hoe kijken jongeren van nu tegen de oudere generatie aan? Ik zou dan dingen kunnen schrijven als: Wij vertrouwden erop dat jullie ons liefde zouden geven; jullie lieten ons in de steek. We vertrouwden erop dat jullie een voorbeeld zouden zijn; jullie lieten het vreselijk afweten. We vertrouwden erop dat jullie ons jonge hart zouden beschermen; jullie moedigden ons aan om te vroeg volwassen te worden. We vertrouwden erop dat jullie ons de waarheid zouden tonen. Jullie gaven ons een virtuele wereld.

Ik denk dat we anders moeten kijken. We mogen jongeren bezien als mensen die ernaar verlangen om thuis te komen. Thuis te komen waar ze thuis horen. De plaats waar de stem van de eerste liefde te horen valt. God heeft ons eerst liefgehad, daarom mogen ook wij liefhebben. De plaats waar we aanvaard worden om wie we zijn vanwege Christus.

Zo is de kerk bedoeld – een gemeenschap die hen aanvaardt en verwelkomt, die al door God aanvaard en verwelkomd zijn. De Vader staat immers altijd op de uitkijk! Zo wil de Evangelische Hogeschool zijn, waar ik werk: een gemeenschap die jongeren welkom heet die allang bemind en geliefd zijn voordat zij dat zelf beseffen. Zo moeten we als volwassenen zijn en zeker als ouders.

Wat hebben we een geweldige verantwoordelijkheid tegenover alle jongeren die aan ons toevertrouwd worden. Daar moeten we ons elke dag van bewust zijn en soms moeten we zelfs wat specifieker worden over hoe we onze rol als gids en als leesbare brief van Christus serieus moeten nemen.

Els van Dijk

Els van Dijk is directeur van de Evangelische Hogeschool en auteur van het boek 'De hunkerende generatie'. Ze heeft een passie voor jongvolwassenen schrijft in diverse media over haar ervaringen met jongeren.

Tags
Voorleven
Dagelijks leven
13-16 jaar
Literatuurtip
Geloven in opvoeden

Het boek geeft ouders adviezen en vaardigheden mee die hen helpen weer in hun opvoeding te gaan geloven. En ouders worden toegerust om gestalte te geven aan de geloofsopvoeding in het gezin.

In het werkboek dat erbij aangeschaft kan worden, staan vragen en werkvormen om mee aan de slag te gaan.

Je baby verzorgen is ook opvoeden

Allerlei aspecten van het opvoeden van een baby komen in dit boek aan de orde. Makkelijk leesbaar en veel aandacht voor de praktijk van alledag. Goed te gebruiken voor een opvoedkring door de suggesties voor Bijbelstudies, gespreksvragen en werkvormen achter in het boek. Geschreven door drs. Aline Hoogenboom en dr. Joop Stolk. Dit is het eerste deel in de serie Handboek christelijke opvoeding.

Hoofdstuk 1 van Je baby verzorgen is ook opvoeden

Tjonge jongens

Jongens zijn leuk. Maar soms een tikje anders leuk dan je misschien denkt. In dit boek zoekt Mariska Dijkstra-Wolters antwoorden op vragen van moeders met zonen. Ze ondervroeg daarvoor meer dan honderd jongensmoeders. Zo’n twintig deskundigen geven tips. Is stoeien normaal? En wanneer grijp je in? Geloven jongens anders dan meisjes? Hoe vind je rust in een druk gezin? Wanneer praten jongens wél? Moet je jongens helpen met huiswerk?

Hoofdstuk 1 van Tjonge jongens

Tips voor een kringavond over het opvoeden van jongens